This is me!

Zolang ik me kan herinneren heb ik een diep verlangen naar vrijheid gevoeld. Vrij om werkelijk, in alle opzichten mezelf voluit te leven, mijn gevoelige, enthousiaste, creatieve, tegendraadse en beschouwende kant te zijn. Alles van mezelf er te laten zijn.  

Maar leefde ik dat ook? Nou nee

Er was een tijd dat ik overtuigd was van wel. Als fysiotherapeut in de revalidatie, leerde ik anderen weer vrijuit bewegen, zichzelf te hervinden met de beperkingen en pijn die er soms bleven. Ik zag mogelijkheden die ze zelf soms niet konden zien of andersom. Ik vroeg me af waarom sommigen hun vrijheid herwonnen, innerlijk en uiterlijk, en anderen niet.

Ik was inmiddels moeder en ging op zoek, opleidingen volgen en las allerlei boeken.  Zoals altijd wilde ik het beste meisje van de klas zijn. Nog beter mijn best doen, doorgaan, negens en tienen willen halen. Als moeder en als therapeut. Eigenlijk ook als partner, dochter, zus, vriendin…

Niet zo gek dat ik tot stilstand werd gezet door mijn eigen lijf.

Ik had allerlei vage lichamelijke klachten, hoge spanning in mijn lijf en onrust. Toch ging ik door. Overtuigingen als ik ben sterk, ik kan het wel alleen, het kan altijd beter, doorgaan en niet willen zeuren. Ook hard aan het werk met zorgen voor de ander, ik ben namelijk van het harmoniemodel. En daarbij verloor ik mezelf.

Maar dit was mijn gebied, dus ik zou toch moeten weten hoe ik het kon oplossen. Ik leerde anderen  ontspannen, mentaal en fysiek sterker worden. Dat moest ik toch ook bij mezelf kunnen. Niet dus. Ik werd gedwongen naar mezelf te kijken door mijn eigen lichaam.

Ik heb hulp gezocht. Ik leerde echt luisteren naar de signalen van mijn lichaam en meer samen te brengen met mijn hoofd. Want dat was niet zo in balans. Ik snapte het wel, alleen doen en blijven doen was een ander verhaal.

Het moeder zijn leerde me een andere belangrijke les. Mijn kinderen groeien op en dat vraagt telkens weer iets anders van mij. Wat voor mijn ene kind werkt, blijkt niet te werken voor het andere kind. En als ik eindelijk heb uitgevogeld wat werkt, zijn ze gegroeid en vraagt het weer iets anders. Ik moest ook gaan vertrouwen op mijn intuïtie en dit combineren met gezond verstand. Ze leerden me hoe ik vanuit mijn hart kon leven met de obstakels en pijn die er zijn in het leven.

Genieten van het leven, voluit léven met alles wat er is.

Ik weet nu hoe ik reageer als mijn lontje te kort dreigt te worden. Ik herken wanneer ik teveel hooi op mijn vork neem en wat ik kan doen of laten om weer harmonie te voelen. Ik merk op wanneer ik in een stroom van overtuigingen kom waarin ik mezelf kleiner maak en doemscenario’s de overhand dreigen te krijgen. Ik weet hoe ik minder prettige gevoelens als verdriet of boosheid kan laten zijn zonder dat ze me overspoelen of zonder dat ik ze gelijk wil wegstoppen. Ik herken wanneer ik teveel de neiging heb om het beste meisje van de klas te willen zijn. Mijn lijf is ontspannen en mijn hoofd is rustig. Meestal dan, want ik hoef het niet altijd alleen te doen. Hulp vragen is geen teken van zwakte, maar juist van moed en kracht.

Het luisteren naar mijn lichaam, vertrouwen op mijn intuïtie en hier naar te leven, maakt dat ik vrijheid ervaar. Vrij voelen in wie ik ben en wat ik doe. Te leven vanuit mijn hart, samen met mijn hoofd, op zo’n manier dat mijn handen het in de wereld kunnen zetten. Zo kan ik ten volle geven wat ik te bieden heb. Aan mijn kinderen, aan anderen.

Ik wil graag dat mijn kinderen zich vrij voelen om ontspannen zichzelf zijn, hun mogelijkheden benutten en opgroeien tot liefdevolle krachtige mensen vol compassie en die van betekenis zijn voor hun omgeving. Dan ben ik het aan mezelf en aan hun verplicht om het voor te leven. En dat is waar ik mijn uiterste best voor doe.

Hoe dat er dan bij mij uitziet? Om je een beeld te geven;

Ik ben zo’n moeder die elke fase leuk vindt, van babytijd tot puberen en alles wat tussen in zit. Ook al vind ik het niet altijd makkelijk en plak ik ze regelmatig heel graag achter het behang, liefst voor een lekkere lange tijd. In ieder geval zolang een kop thee warm blijft en ik in alle rust (al is het maar iets) kan lezen.

Mijn jeugdliefdes zijn Bruce Springsteen en Bono. Ik ben dol op zingen en doe het graag, alleen kan ik totaal geen toon houden. Volgens diezelfde kinderen zing ik ongelofelijk vals.

Mijn quilty pleasure? Een dansfilm. Zwieren over de dansvloer, modern, hiphop of sexy tango, het maakt niet uit. Als je dat toch kunt. Wauw. En pure chocola, maar dat is een inkopper.

Als je iets hoort vallen, servies, glazen of zo, dikke kans dat ik iets teveel aan het praten was met mijn handen en zo een dienblad heb om gemaaid. Mijn lief vindt me onhandig. Ik noem het enthousiast.

Ik wil niet alles kunnen, want dan moet ik ook alles doen. Zo kan ik geen band plakken. (Ik kan het heus wel, alles staat op you tube, hoe moeilijk kan het zijn, maar ik wil het niet kunnen 😊)

Ik heb me voorgenomen elk jaar een grote droom uit te laten komen. De laatste? Een lieve chocoladekleurige Cocker Spaniël, Jack. Samen met hem struinen langs water of door het bos. Alleen of met de kinderen. Puur geluk.

Ik hou van sneakers en van hakken.  Spiritualiteit en hakken gaan wat mij betreft prima samen. Voeten op de grond en mijn hoofd in de wolken. Praktisch en spiritueel. En dat mag er best leuk uitzien. 

Mijn drijfveer

Ik voel een diepe wens om moeders te helpen om ontspannen, energiek en vol vertrouwen hun hart te volgen, zodat zij dat voorleven aan hun kinderen. Ik help moeders de verbinding met hun lijf en hun hart te hervinden. Vooral dat ze dat gaan léven.

Mijn visie is dat alles wat je leert, je ook moet ervaren in je lijf. Om het letterlijk handen en voeten te kunnen geven, zodat je het ook kan gaan leven. En dat wat je al hebt losgelaten in je hoofd door nieuwe inzichten of ervaringen, vraagt ook loslaten in je lijf. Zodat je niet meer of minder in oude patronen vervalt als het (even) moeilijk gaat. Luisteren naar je lichaam en dat verbinden met je hoofd en intuïtie, zodat jij steeds meer vrijuit je authentieke zelf kunt zijn. Als moeder, als vrouw. Ik hou je een spiegel voor, dat is confronterend, altijd opbouwend en vanuit een diepe wens om jou verder te helpen. Vanuit respect voor je moed. Geïnteresseerd in wie jij bent.