Ik ben Geralda, moeder van 3 kinderen, samen met mijn jeugdliefde, een hond en met 2
banen, eentje in een revalidatiecentrum en mijn eigen praktijk.
Samen met genoeg hobby’s, familie en lieve vrienden een vol, rijk leven. Toch voel ik me relaxt, heb meer dan genoeg energie en aandacht voor de belangrijke dingen in mijn leven. Ik ben een blij mens. Meestal.
Meestal inderdaad, verwacht geen perfect voorgespiegeld leven. Ik ren ook weleens gehaast van afspraak naar afspraak, werk langer door dan de bedoeling is, schreeuw naar mijn kinderen, vergeet iemand te feliciteren, verslagen kunnen weleens beter of ben kortaf naar mijn lief.
Het is wel een leven dat past bij mijn enthousiasme en ambitie. Bij mijn behoefte aan rust en alleen zijn in combinatie met werkelijke aandacht voor anderen en in diepe verbinding zijn.
Dat is echter niet altijd zo geweest
Ik paste me aan. Ik ben namelijk van het mediation model. Ik was druk met zorgen dat iedereen het goed had en bezig met dat het altijd beter kan. Mijn hoofd zat overvol met alles wat ik moest en wilde, met gedachten over wat er was gebeurd en al in het voren denken. Ik voelde me zwaar tekort schieten in mijn werk, naar mijn gezin. Maar het ergste vond ik dat ik het gevoel had geleefd te worden en minder genoot van al het moois in mijn leven dan ik zou willen. Ik was zo hard bezig met mijn best doen, dat ik mezelf daarbij verloor.
Maar het ergste vond ik het gevoel geleefd te worden en dat ik minder genoot dan ik zou willen. Ik was niet de moeder die ik wilde zijn. Ik was zo hard bezig met mijn best doen, dat ik mezelf daarbij verloor.
Niet zo gek dat ik tot stilstand werd gezet door mijn eigen lijf. Last van mijn rug, hartkloppingen, vage klachten.
Toch ging ik door. Ik overtuigde mezelf met “even schouders eronder”, gewoon beter mijn best doen en zeker niet willen zeuren.
Eigenlijk was mijn hoofd niet vaak op de plek waar mijn lijf wel was.
Bovendien dit was mijn gebied, dus ik wist hoe ik het kon oplossen. Ik leerde anderen ontspannen, mentaal weerbaar en fysiek fitter worden. Dat moest ik toch ook bij mezelf kunnen.
Niet dus.
Om werkelijk vanuit liefde te kunnen leven heb jij je hart én wijsheid nodig
Ik had hulp nodig. Ondanks dat ik goed naar mijn lichaam kon luisteren, tapte ik over essentiële nuances heen en durfde ik niet echt te vertrouwen op mijn intuïtie. Op het moment dat ik dit veranderde, kon ik bij mezelf blijven. Ook als het druk is. En als ik voluit gas geef, want ambitieus ben ik ook.
In mijn praktijk help ik vrouwelijke artsen en therapeuten om werkelijk te ontspannen, met energie en vol vertrouwen hun eigen keuzes te maken, zodat ze aan het einde van de dag met voldoening op de bank zitten. Ik help ze de verbinding met hun lijf en hun hart te hervinden, waardoor hun basisgevoel rust is en ze voluit, met aandacht genieten van werk en privé.
Ik voel een diepe wens om bij te dragen aan de veranderingen die gaande zijn in de gezondheidszorg naar meer integrale en mensgerichte zorg. Gezondheidszorg die weer om gezondheid gaat. Ik geloof dat als met name vrouwelijke artsen en therapeuten behouden blijven voor het vak en het beoefenen zoals ze ooit bedacht hadden, dat deze zachte revolutie een sneltreinvaart kan nemen.
Ik geloof dat verandering van binnenuit komt, vanuit zachtheid.
Op mijn eigen pad combineer ik al jaren reguliere en complementaire therapie. In het begin vond ik het ingewikkeld hoe ik mijn werk als fysiotherapeut kon verbinden met mijn bredere blik als craniosacraaltherapeut. Inmiddels ervaar ik dagelijks dat het juist een krachtige combinatie is.
Ik hou je een spiegel voor en ben liefdevol direct. Dat is confronterend, altijd opbouwend en vanuit een diepe wens om jou verder te helpen. Laten we naar de eerste stap gaan. Zodat je impact kan maken als kringen in het water wanneer je er een steentje in gooit.
Hoe dat er dan bij mij uitziet? Om je een beeld te geven;
Ik ben zo’n moeder die elke fase leuk vindt, van babytijd tot puberen en alles wat tussen in zit. Ook al vind ik het niet altijd makkelijk en plak ik ze regelmatig heel graag achter het behang, liefst voor een lekkere lange tijd. In ieder geval zolang een kop thee warm blijft en ik in alle rust (al is het maar iets) kan lezen.
Mijn jeugdliefdes zijn Bruce Springsteen en Bono. Ik ben dol op zingen en doe het graag, alleen kan ik totaal geen toon houden. Volgens diezelfde kinderen zing ik ongelofelijk vals.
Mijn quilty pleasure? Een dansfilm. Zwieren over de dansvloer, modern, hiphop of sexy tango, het maakt niet uit. Als je dat toch kunt. Wauw. En pure chocola, maar dat is een inkopper.
Als je servies of glazen hoort vallen; dikke kans dat ik iets teveel aan het praten was met mijn handen en zo een dienblad heb om gemaaid. Mijn lief vindt me onhandig. Ik noem het enthousiast.
Ik wil niet alles kunnen, want dan moet ik ook alles doen. Zo kan ik geen band plakken. (Ik kan het heus wel, alles staat op you tube, hoe moeilijk kan het zijn, maar ik wil het niet kunnen 😊)
Ik heb me voorgenomen elk jaar een kleine of grote droom uit te laten komen. Een greep uit mijn dromen die inmiddels geen droom meer zijn; Een lieve chocoladekleurige Cocker Spaniël Jack, in Japan mijn dochter opzoeken, een slowjuicer en kaartjes voor Bruce.
Ik hou van sneakers en van hakken. Spiritualiteit en hakken gaan wat mij betreft prima samen. Voeten op de grond en mijn hoofd in de wolken. Praktisch en spiritueel. En dat mag er best leuk uitzien.
Mijn drijfveer
Ik voel een diepe wens om bij te dragen aan een veranderende gezondheidszorg. Eentje die weer om gezondheid en medemenselijk gaat. Ik geloof dat als we vrouwelijke artsen en therapeuten kunnen behouden voor het vak, dat die zachte revolutie zo maar eens snel kan gaan. Ik hel ze ontspannen, energiek en vol vertrouwen hun hart te volgen, zodat zij dat voorleven aan anderen.
Alles wat je leert, moet je ook ervaren in je lijf. Om het letterlijk handen en voeten te kunnen geven, zodat je het ook kan gaan leven. En dat wat je al hebt losgelaten in je hoofd door nieuwe inzichten of ervaringen, vraagt ook loslaten in je lijf. Zodat je niet meer of minder in oude patronen vervalt als het (even) moeilijk gaat. Luisteren naar je lichaam en dat verbinden met je hoofd en intuïtie, zodat jij steeds meer vrijuit je authentieke zelf kunt zijn. Dat begint bij de basis, dat er een natuurlijke dynamische evenwicht is tussen gas kunnen geven en werkelijk opladen.
Revolution sounds like a whisper – Tracy Chapman